سخنان گهربار امام سجاد (ع)

 پروردگارا تو‌  را‌  حمد  ‌و‌  ستايش مى كنم  ‌و‌  تنها تو‌  شايسته ستايش  ‌و‌  حمدى (تو را‌  سپاس  ‌و‌  شكرگزارى مى كنم) كه‌  بسى با‌  من‌  نيكوئى كردى  ‌و‌  نعمتهاى (ظاهر  ‌و‌  باطن) خود را‌  به‌  حد وافر به‌  من‌  كرم فرمودى  ‌و‌  مرا عطاى بزرگ (معرفت  ‌و‌  ايمان  ‌و‌  غيره) بخشيدى  ‌و‌  هم به‌  رحمت خاص مرا (بر بسيارى از‌  موجودات عالم) فضيلت دادى (كه فرمودى لقد كرمنا بنى آدم  ‌و‌  فضلناهم الخ)  ‌و‌  به‌  نعمت خلافت خويش  ‌و‌  امامت بر‌ خلق برگزيدى  ‌و‌  نعمت هايت را‌  بر‌ من‌  كامل  ‌و‌  وافر عطا كردى همانا آنقدر احسان  ‌و‌  نيكوئى كرده اى كه‌  من‌  از‌  اداء شكرش عاجزم  



̶    و اگر لطف  ‌و‌  احسانت در‌  حق من‌  نبود  ‌و‌  وفور نعم بى شمارت هرگز به‌  اين بهره كامل نمى رسيدم  ‌و‌  اصلاح نفس خود (و سعادت دين  ‌و‌  دنيا  ‌و‌  كمالات عاليه نفس كليه الهيه خود) نائل نمى شدم  ‌و‌  ليكن تو‌  نخست در‌  حقم احسان فرمودى (و در‌  تقدير ازلى خود بدين نعمتهاى كامل وافرم بهره مند فرمودى)  ‌و‌  در‌  تمام امورم به‌  حد كفايت (و كمال) روزى عطا كردى  ‌و‌  رنج  ‌و‌  مشقت بلاهاى عالم را‌  از‌  من‌  برطرف كردى  ‌و‌  قضا  ‌و‌  قدر سوء  ‌و‌  سهمگين را‌  از‌  جانم بازداشتى (و گرنه در‌  معرض خطر  ‌و‌  شرور عالم بودم) 

̶    بارى اى خداى (مهربان) چه بسيار بلاهاى پر مشقت  ‌و‌  الم از‌  جان من‌  دور ساختى  ‌و‌  چه بسيار نعمتهاى وافر كامل كه‌  بدان نعم چشمم روشن (و دلم شاد) گرديد  ‌و‌  چه بسيار نيكوئيهاى ارجمند از‌  تو‌  (خداى كريم بزرگوار) نزد من‌  موجود است  

̶    توئى  ‌آن (خداى مهربان) كه‌  چون بيچاره  ‌و‌  مضطر شدم دعايم مستجاب كردى  ‌و‌  از‌  لغزشهايم درگذشتى  ‌و‌  از‌  دشمنان كه‌  به‌  من‌  ظلم  ‌و‌  بيداد كردند حقم را‌  گرفتى  

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
نظر دهید

آدرس پست الکترونیک شما در این سایت آشکار نخواهد شد.

URL شما نمایش داده خواهد شد.
بدعالی
This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots.

p align="center"> اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً